۱-شاید کمتر کسی رو توی کشورمون ایران پیدا کنید که از شیراز و وضع بی مثالش بی خبر باشه.شیرازی که پایتخت دوران درخشان فرمانروایی پارس ها بر اکثر نقاط این کره خاکی بوده و نوابق و بزرگ مردان و شیر زنان زیادی رو به دنیا معرفی کرده.من شیرازیم و خیلی این شهر رو دوس دارم و حتی اونو با تهران پایتخت با اون همه عظمت و مدرنیته و شهرای دیگه که هر کدوم حرفی واسه گفتن دارن عوض نمیکنم ولی باور کنید که این حس درونیه و هیچ ربطی به نژاد پرستی و تعصب و غرور نداره.این فقط به خاطر اینه که توی این ۲۲ سال و ۲۲۶ روزی که از خدا گرفتم سعی کردم روز به روز بیشتر ارزش های بزرگان و تاریخچه شیراز رو بشناسم و بهش علاقه مند تر بشم و باور کنید که هرکسی با هر ملیتی و هر دین و آیینی هم جای من بود اینقدر به شیراز علاقه مند میشد.حافظ و سعدی و تخت جمشیدش واسه کل کل بین همه افراد تاثیر گذار و مکان های فرهنگ و تمدن دنیا بسه... همینطور که خودتون میدونید من زیاد میرم سفر و بیشتر شهرای ایران رو هم رفتم و گشتم و میشناسم و بازم خواهم رفت ولی هیچ جا مثل شیراز نمیشه واسم.اینا رو نگفتم که شما هم به پا خیزید و ولایت خودتون رو تکذیب کنید و بیفتین به جون مامان باباتون که خوشا شیراز و وضع بی مثالشو اینا....بلکه گفتم که حداقل دیدتون بیشتر تر از گذشته نسبت به شیراز باز بشه و بیش از پیش دوسش داشته باشید و توی سفرهاتون حتما گذری به فرهنگ و تمدن و ادب پارسی داشته باشید.(اگه از مسئولین استان کسی صدامو میشنوه پورسانت منو هم در نظر بگیره!!!!)

خلاصه اینکه هفته شیراز رو به همه شیرازیا و ایرانیا و همه دوست داران شیراز تبریک عرض میکنم...

۲- امروز روز معلمه.من از اون دسته از آدمایی هستم که همیشه و در  هر زمان و مکانی جوری زندگی کردم،درس خوندم و رفتار کردم که بعدا بهش غبطه نخورم.بهترین دوران رو توی دبستان و راهنمایی و متوسطه و حتی دانشگاه داشتم.خدایی دوران خوبی بودن.پر از شادی و لذت و بازی...دنیای رنگی و بدون فکر و مشغله و ناراحتی.همیشه گفتم و میگم که گذشته ها گذشته و نیازی واسه بازگشت به قبل رو احساس نکردم و نمیکنم ولی اگه بگن دوباره دوس داری به گذشته برگردی فقط به خاطر اون شادی های کودکانه و دنیای رنگی دوس دارم برگردم و نه به خاطر تغییر دادن چیزی یا اتفاقی.شاید باورتون نشه ولی هنوز یکی دو ماه بیشتر از فارغ التحصیلیم نگذشته دلم واسه دانشگاه و کلاسا تنگ شده.چون هیچ وقت به خاطر کسی یا به مراد کسی رفتار نکردم که بخوام ازش فراری باشم.هر وقت لازم بود تو روی استاد و مدیر گروه و رفیق و مسئولین وای میسادم و به موقشم کارای خوب و فرهنگی و قدر دانی...هیچ وقتم نترسیدم.حتی اون لحظه ای که به خاطر رفتار نامناسب و تدریس غلط استاد کامپیوتر بهش اعتراض کردم و اینقدر این کارمو ادامه دادم که کلاس رو ترک کرد و بعدشم گفته بود که به هیچ صراطی مستقیم نیس و راهی جز حذف ندارم و همه بچه ها تک تک میومدن و میگفتم که بدترین کار رو کردی و ترم آخری به خاطر ۱ واحد عملی یه ترم دیگه رو باید نوش جان کنی ولی راستش من به کارم ایمان داشتم و پای همه چیزش محکم وایسادم و به خدا توکل کردم و نمره رو هم گرفتم،بدون هیچ پاچه خواری و اصرار.......یا وقتی ترم آخر استاد کشتی به خاطر غیبت های زیادی که همزمان با ساعت کارم بود گفت حذفی و ترم دیگه بیا و من کسی نیستم و نبودم که به آدمایی مثل تو نمره بدم و قهرمانای ملی و جهانی و المپیک هم که تو کلاسمون بودن با غیبتاشون حذف میشدن و توی تاریخ تدریس این استاد کسی با شرایط من نمره نگرفته بود و اون موقع هم من به کارم و خدا ایمان داشتم.شاید باورتون نشه ولی کسایی رو فرستادم جلو که اگه سنگ بود آب میشد.از مسئولین و اساتید و رفقای نزدیک و اقوام استاد بگیر تا داداش و مادر و همه و همه نتونستن کوچکترین تاثیری روش بذارن.ولی وقتی خودم رفتم جلو و باهاش صحبت کردم برای اولین بار و اخرین بار تونست کسی تاثیر گذار باشه روی استاد و نمرمو هم گرفتم و هنوز خیلی از همون اساتید و مسئولین و دوستان باورشون نمیشه که این استاد همچین کاری کرده...

 و در آخر اینکه اگه به کارتون و خدا ایمان داشته باشید مطمئن باشید که چیزی جز روشنی و خوشبختی نسیبتون نمیشه...

ممنونم که تا آخرشو خوندید...

من نوشت: انسان ها وقتی یکدیگر را دوست دارند ، زیباتر از همیشه اند...